ЭСТЕЛИК КОЁТ ЭЛЕМ

Кыргыз мигранттарына арнайм

Россиянын кырк градус суугунда аба жиреп,
кабат-кабат үйлөрдү кайыгып салып жаткан,
ит баккан Италиянын,
куш баккан Түркиянын
үйлөрүндө турбай калган
саңырсыган сары жамбаш
кемпир-чалын багып жаткан,
Австралиянын куйкалаган күнүндө кой кайтарып,
Норвегиянын кол какшаткан көк суугунда
тор жайып,
балык тарткан,
ак бубак аюу болуп
Тайганын карагайын
кыйып жаткан,
Американын
өрттөнгөн токойлорун
өчүрөм деп,
куу жыгачка сайылган шишкебектей
кара-күрөң эт болуп күйүп жаткан.

Айласыз алыс кеткен асылдарым,
жиби үзүлүп
жер шарына чачылган
шуруларым,
мен тааныган-тааныбаган
улуу-кичүү
курбуларым,
отто калган,
чокто калган
түгөйлөрүм,
чоочун элде,
чоочун жерде
чочулабай,
үрпөңдөшүп учурбаган үрөйлөрүн,
бөтөн элдин,
бөтөн жердин
корун тартып,
кармашып,
салгылашып,
жол талашып,
жолун таап оңолгондор,
карсылдашып, канжалашып,
жанын үрөп жанталашып,
жол бергин деп жол талашып,
жолун таппай жоголгондор…
Түндүгүңө, түштүгүңө,
баары баткан батышыңа
батпаймын деп,
төшөнөөр төшөгү жок
жайдак калган Кыргызстанга
жатпаймын деп,
эр жеттим,
элим жука,
тонум жука,
чоңойдум деп,
тонолгон Кыргызстанды,
таланган Кыргызстанды
жалданып иштесем да оңоймун деп,
талаа-түзгө таалай издеп көчкөндөрүм,
жер шарынын түгөнбөгөн булуңунан
“жарк!” деп күйүп,
“жалп!” деп кайра өчкөндөрүм,
жөлөгү жок,
дареги жок,
дайынсыз кеткендерим…

Жылаңайлак суу кечип, кар баскандар,
кашык каны калганча кармашкандар,
таманынан сыз өтүп Россияда,
төбөсүнөн күн өтүп Дубайында,
бири-бирине жармашып
жан баккандар –
күндө беш маал жалынып Кудайына,
азап менен тозокто жол баскандар –
мигранттар!
Ичип-жебей жөнөткөн миллиарддар
кыйналган кыргызымды кийиндирген,
кыйналган кыргызымды ичиндирген,
кыйраган кыргызымды сүйүндүргөн,
ак нанга алмаштырган
кыргызымдын колундагы
каткан нанын,
өз элинин ырыскысын шыпкап жешип,
миллиардер ажолордун
көчүгүн жапкандарым,
безилдеп өз элинен качып кеткен,
байлыгын өз элинин ташып кеткен
акылсыз ажолордун
азабын тарткандарым,
оңурайган тешигин бүтөймүн деп,
өз элине жөнөткөн тапкандарын.

Мигранттар,
шордууларым,
асылдарым,
койбостон каруусу жок өлкөсүн
карып кылып,
кан түкүргөн өлкөсүн айыктырып,
калчылдаган денине кан куюшкан.
Көмкөрөдөн жыгылып күн буюккан,
чалкасынан жыгылып түн буюккан,
алып чыкты асылдар ата-журтун
ажолору түртүп ийген туңгуюктан.

Мигранттар,
алтындарым,
баатырларым,
ар кимиси агып келген ар-ар жерден
булак болуп,
ар кимиси ар-ар жерден жанып келген
чырак болуп,
асылдарым жүк көтөргөн вокзалдарда,
ата-журтун бүт көтөргөн
баатырларым асылзаада,
жаны бек,
жанталашкан,
жөтөлбөгөн,
жөөлөшүп
орус менен,
чечен менен,
соодалап көмүр менен темир менен,
койгулашып
корей менен,
негр менен,
кайышкан кандаштарым,
жабыккан жердештерим,
ата-журтун багышкан асылдарым,
мен силерге көңүлүм бөлгүм келет,
мен силерге түбөлүк эсте калаар
мен силерге эстелик койгум келет.

Темир жол вокзалынын
маңдайына
Бишкегимдин,
жол тартып баратышкан жүгү менен
үч жигит, үч келиндин…
Анан да “ач оозуна” нанын бурдап,
бараткан ажолорду
алтын уурдап…

Болбосо “Манасымдын” маңдайында
дүңгүрөгөн самолету
дүйнөнү үч көтөргөн,
ошол жерге койсом дейм эстеликти
үч жигит, үч келинди жүк көтөргөн…

Анан да
оозуна тыккан нанын чала күрмөп,
бараткан ажолорду алтын сүйрөп…

Жазсам деймин анан дагы эстеликке:
“БУЛ ЭКӨӨ ЭЛ БАШЧЫСЫ ЭЛДЕН КАЧКАН,
ЭЛИН ЖЕП, ЭЛИН САТКАН…
АЖОЛОР ЖЕП КЕТКЕНДИ ТОЛТУРАМ ДЕП
ТИГИ АЛТОО МИГРАНТТАР ЭЛИН БАККАН!”

* * *
Маанилеп алысын да, чукулун да,
Манас деген ат койгон тукумуна,
Бакай деген ат коюп баласына,
Кошой деген ат коюп урпагына,

Каныкей деп ат коюп кыздарына,
тоодой болгон эл экен майдасы жок,
“Манас!” деген ураанды укканында
маңдайлашкан душмандын
кайраты жок,
маңып, жортуп жок болчу
айласы жок.

Эл экенбиз бириндеп бошоп аккыс,
эл экенбиз коркокко кошо баскыс,
Эр Манасты “канкор” деп чын тергесе,
“Чоң жинди” деп түз айткан
кошоматсыз.

Эл экенбиз ичим тап үн катпаган,
эл экенбиз купуя тим жатпаган,
айтчы кана, айлакер, акылдуу деп
Коңурбайды кыргыздай
ким мактаган?

Мен түшүнөм кыш түшсө кар барына,
мен түшүнөм сел жүрсө жар барына,
түшүнө албайм кээде мен кыргызыма
Коңурбай деп ат койгон балдарына.

Эстүү жансың, ээ досум, бери кара,
Кытайбектен кышкыга көмүр алдым,
Жунгар деген жигиттен отун алдым,
урмат менен коюлган аттар экен,
кытай, жуңгар кайдан деп чочубагын.

Кымгуут түшкөн кыргында
башын алган,
колго түшкөн душмандан
катын алган,
колго түшпөй кутулган
душман болсо,
урмат кылып ушинтип
атын алган.

Талаа-түзгө тарылып,
асман көздөп,
кыргыз деген эл экен тоо сыйлаган.
Өргө карай сүйрөгөн өзүн өз деп,
өзгөчө бир эл экен жоо сыйлаган.

Ашып-ташып бөксөрбөс берекеси,
төбөсүнөн нур чачкан терезеси
маңдайында балбылдап
күнү күйүп,
аркасында калдайган көлөкөсү.

Дос-душманга дардайып ичи кенен
жакшыга да, жаманга
жанын кактап,
жалган-жарым тарыхты көчүрбөгөн
Манас, Бакай, Кошойду катар мактап,
Коңурбайдын атын да өчүрбөгөн.

Анык душман, чочко көз, орой деген,
атын, изин кетмендеп көөмп салбай,
балдарына ат койгон Жолой деген!
Кайсы элиң бар душмандын атын барктап,
атын алган душмандын үшүн алган,
ырыскысын, ынтымак, касиетин –
ат аркалуу оодарып бүтүн алган,
өзүн өздөй “Манас!” деп дүңгүрөтүп,
жоону жоодой кадырлап
күтүп алган,
кайсы элиң бар кармашып күчүн алган!
Дос-душманга док артпай кең экенбиз
дос-душманды сыйлаган эл экенбиз…
Коңурбайды, Жолойду кошо өстүргөн
кан Манастын тукуму эр экенбиз!

Нуралы КАПАРОВ 

Алыстагы мекендештердин сагыныч катын күтөбүз!

3 Replies to “Алыстагы мигранттарга акындан кат!”

  1. Кетким келет Кыргызстанга азыр учуп,
    Айылымдын таза абасын жуткум келет.
    Арыктагы агын суусун икчим келет энилип,
    Жолдорунун ар бир ташын баскым келет тепселеп.
    Жолоочудай жол караган ата-энемди,
    Жетип боорума кыскым келет.
    Бугун кетем,эртен кетем,бурсугун…
    Алаксытып оз жанымды жоошутуп.
    Кундор отуп, айга айланып,жылга ооп,
    Мына ошентип чиркин омурум отуп барат.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *