Поэзия

АЛМАШКАН СЕЗИМ

Ырына да, чырына да кесирлүү,
Ышкым жанып, ичек-боорум эзилчү.
Бирок ошол Есенин да, Пушкин да
Өтө узак жашагандай сезилчү.

Алтымышка чыгып калдым өрүүлөп,
Азыр сезим башкачараак көбүрөт:
Эсил кайран Гёте, Толстой да, Саади чал
Эрте кетип калышкандай көрүнөт.

 

КУУРЧАК УУЛ

Жаралбадым, жаратчулар жаратты.
Кошо берип “куйрук менен канатты”.
Ошон үчүн аңырайып караймын,
Түндүк, Түштүк, Батыш, Чыгыш тарапты.

Баары жаңы, баары кызык, көрбөгөм.
Балкыйм, калкыйм башкача бир дем менен.
Жасап жатып, жакпай калып ыргыткан,
Жараткандын куурчак уулу өңдөнөм.

 

ЭСИМ ЧЫГАТ

Өмүр жашты өлчөп-бутап ченебей,
Өктөөсү жок, кырсык болбой кенедей,
Эгер адам өлбөс болуп калганда,
Эсим чыгат эмне болмок элек, эй!

 

КЫР МЕНЕН ОЙ

Чыркырасам экендигин ким наадан,
Чындыгына ишенбеди бир да адам.
Эртесинде шүгүр дедим ичимден
Эптеп-септеп жеткениме кырга аман.

Эси дартым көктө – Күндө, Айда эле,
Айткан атам: “Ал жагыңдан пайда не!?”
Томолонуп, жумаланып баратып,
“Топ” деп ойго түшүп калдым кайра эле.

 

КӨР ДҮЙНӨ

Ооз күйүп калбагандай от дегенден,
Асмандан түшпөйт дүйнө жок дегенден.
Опаасыз жапаа болуп жүргөнчөктү,
Ок жеген артыгыраак бок жегенден.

Аз дүйнө көп дүйнөнү топтоп берген,
Азгыны бозгун болуп жоктон өлгөн.
Чуу куйрук туу куйрукка жем болгончо,
Бок жеген артыгыраак ок жегенден.

Арман күч буруш кане дурусуна,
Ким каниет кылган экен ырысына?..
Көр дүйнө көктө мелжийт тунуп, тунуп,
Көз жетпейт бир учунан бир учуна.

 

ЖАЛГАН ЭКЕН

Эки жерде экини төрт деп анык,
Эски, жаңы чындыкты көктөп алып:
Жетип барсам, жүзүң кур, жалган экен,
Төрт – төрт эмес, беш болуп калган экен!

 

БЕЙКАПАР ДҮЙНӨ

Эңсегеним демге күйүп жандыбы,
Жетпегеним желге айланып калдыбы?
Түкшүмөлдүү түйүн экен чечилбес,
Түшүнөм деп жүргөнүмдүн бардыгы!

Акыйкаттын акыйкатка зардыгы,
Аалам жердин Аалам жерге тардыгы…
Билик экен чырак майы түгөнгөн,
Билемин деп жүргөнүмдүн бардыгы.

Ээлеп алып ар ким дар-дүң коктуну,
Эге талып, пенде жагып оттуу улуу.
Эсил дүйнө жашап жатат бейкапар,
Эч билинбей Сократтын жоктугу.

 

ЖЫРТАК СӨЗ

Шекшинебиз турса деле баары ачык,
Ар чындыктан сар чындыкты талашып.
Кедей айткан келжиреген жыртык сөз,
Бай сүйлөсө калат неге жарашып?!

 

АСТЫНДА ЖАНА ҮСТҮНДӨ

Күлкүсүнө дүрмөт болуп достун да,
Күлкүсүнө дүрмөт болуп кастын да.
Алаңдатып жалаңдаган көздөрдү,
Жатат байлык жампа боктун астында.

Аныкталбай экендиги күч кимде,
Ал да түшүп, бул да түшүп мүшкүлгө.
Жүрөгүндө бүдүрдөй жок карасы,
Жүрөт чындык ошол боктун үстүндө.

 

УЯТ

Бар болсо сураганга бербесе уят,
Ар болсо асылганга өлбөсө уят.
Азык шол: арам дейби, адал дейби,
Ач туруп бок жегендин эмнеси уят?!

Көз туруп айрып жолун көрбөсө уят,
Сөз туруп кайрып жообун бербесе уят.
Дайын го дыр жылаңач тургандыгың,
Дамбалдын жыртыгынын эмнеси уят?!

Аялга уят ычкыр бек болбосо,
Ал да уят айткан сөзүң эп болбосо.
Өрттөнүп күл болгонуң кимге таңсык,
Өзүндө жараткандын бет болбосо.

 

КОШ, НУРТЕГИМ

Ансыз деле ак чачым куудай болду,
Көкүрөктө көз жашым суудай толду.
Жаратканга жазганым жок эле анча,
Жайрап калдың ботоюм Кудай колдуу.

Башкарган соң кудурет текши кулун,
Жаңыртмагы ак жаңынын эски муунун.
Тизмесинде Кудайдын мен болчумун,
Сен атаңдын ордуна кеттиң уулум.

Эсил кайран, көрөйүн, эми кайдан,
Эми кайдан көрөйүн, эсил кайран.
Көкүрөгүм өрттөнөт, көкүрөгүм,
Көктөм уулум, кылдың го эсимди айран.

Тойгон экен кара жер башка качан?!
Өктөө кылып кейиптир жашка качан?!
Күйүтүңдү көтөрөт ак чач энең,
Күйүтүңдү көтөрөт как баш атаң.

Кош, Нуртегим, болорсуң кусам менин.
Сызаар жаның, коштолуп учаар демиң.
Чымчыгында кетти эле бир бооруң шол,
Чыр-чыр этип жолугар Нышантегим!

Кош, кантейин, Кудайдын кулу экенсиң!
Кош, кантейин, атаңдын муңу экенсиң!
Бүгүн гана ишендим бул жалганга,
Чын экенсиң оо дүйнө, чын экенсиң!

 

ТҮШТӨ КӨРГӨН ТҮШ

Түшүмдө да түш көрүп жаткан экем:
Түн түрүлүп, таң жаңы аткан экен.
Чыга калсам эшикке Кудай турат,
Кудай туруп келиптир кудай сурап.

Аялымды чакырсам аң-таң болуп,
Ошол замат кубулду шайтан болуп.
Эсте калды жүргөндөй жаттап эчен,
Түшүмдө да түш көрүп жаткан экем.

 

ЖАН ЭКЕНМИН ЖҮЗ БАШТУУ

Дүйнө ордунда түгөл бойдон бүт жакшы,
Дүмүр оңдойм максатым көп ишке ашчу.
Отко күйбөс, сууга чөкпөс насили,
Ойлоп көрсөм жан экенмин жүз баштуу.

Жалгаганча ай тогошуп күн башын,
Аңдаганча кими досун, ким касын:
Топ-топ этип ар бир аткан таңымда,
Тоголонуп ыргып түштү бир башым.

Өмүрүмдө өктөөсү көп чекилик,
Көпкөнүм чын, дал ошончо эсирип,
Кайда, качан? – жанымда жок бирөө да,
Калгандыгы канча башым кесилип.

Өмүр өктөм өттү, кыш, жай, жазды алды,
Өйдөсү ылдый, ылдыйы өйдө баштанды.
Азыр жалгыз моюнумда илинип,
Арсалаңдап агала чач баш калды.

 

ЖҮЙӨ

Канчага жаза болуп, жапа болуп,
Карасаң өткөн чактар ката толук.
Эмнесин таңсык кылдык бул дүйнөнүн,
Экөөбүз эне болуп, ата болуп.

Миңдердин тагдырлары көйдө тунат,
Миң-миңдер миң-миң жерде бөйдө куурап.
Чын сурак турса дагы моюнунда,
Чыңгыз хан миң бакшыдан өйдө турат.

Билинбей өтөт күндөр берекесиз,
Бир итке тийди бекен көлөкөбүз.
Жыгылып, туруп жүрүп бул дүйнөнүн,
Жыртыгын бүтөдүкпү сен экөөбүз.

«Ок чындык жаралганың топурактан»,
– Озондоп ырдап турат сокур атчан.
«Киши эмес, кан ичкич» – деп кайтала миң,
Алар не бийиксинет Сократтан?!

 

СЕН БАР ҮЧҮН

Көрүнгөндүн өтүп турган сук-сугу,
Супсулуусуң, супсулуусуң, супсулуу.
Сезим деген көлөм, ченем болсо эгер,
Сенсиң анын баш-аягы, уч-кыры.

Суусагандын, суктангандын супсуну,
Супсулуусуң, супсулуусуң, супсулуу,
Сепил болсо арзуу менен махабат,
Сенсиң анын бекем тирөөч устуну.

Мейли денем топуракпы, ылайбы,
Мейли кандай жаратса да бу жайда.
Мен Кудайга сен бар үчүн ишенем,
Сен бар үчүн жакшы көрөм Кудайды.